Na pewnym etapie dojrzałości każdego związku pojawia się temat posiadania potomstwa. Niestety coraz częściej pary starające się o dziecko doświadcza problemów z zajściem w ciążę. W dłuższej perspektywie czasu świadczą one o niepłodności jednego lub obojga partnerów. Jej leczenie jest długotrwałym, złożonym oraz kosztownym procesem.

O problemie niepłodności można mówić w sytuacji, w której po roku regularnych stosunków płciowych bez antykoncepcji kobieta wciąż nie może zajść w ciążę. Przyczyny mogą być różne. Czasem jest to skutek nieodpowiedniej diety ubogiej w wartości odżywcze, braku higieny oraz nieleczonych stanów zapalnych i braku regularnej kontroli u ginekologa itd. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt coraz późniejszego decydowania się na dziecko. Odwlekanie decyzji o posiadaniu potomstwa do 30-staje się normą – jednocześnie znacznie obniża to szanse na zajście w ciążę.,. O skali zjawiska świadczy także rosnąca liczba placówek medycznych specjalizujących się wyłącznie w zapobieganiu i leczeniu niepłodności.

Leczenie niepłodności obejmuje wiele metod zależnych od wykrytej przyczyny problemu. W niektórych sytuacjach proponuje się terapię hormonalną. Stosuje się ją, gdy badania wykażą nadmiar lub niedobór niektórych hormonów, które u kobiet mogą skutkować zaburzeniami owulacji, zaś u mężczyzn  nieprawidłowościami na poziomie parametrów nasienia. Proces leczenia polega na podawaniu leków zawierających hormony regulujące wcześniej niepoprawną pracę układu endokrynologicznego. Przyjmowanie lekarstw trwa nawet do kilku miesięcy.

Inseminacja jest zabiegiem przeprowadzanym w przypadku tzw. syndromu wrogiego śluzu (gdy plemniki nie mogą przedostać się samodzielnie do macicy), a także nieprawidłowego upłynnienia nasienia. Przed zabiegiem należy wykonać szereg badań i testów – muszą bowiem istnieć do niego odpowiednie wskazania. W przeciwnym razie inseminacja będzie równie nieskuteczna co naturalne starania.  Zabiegu nie przeprowadza się u pań ze stanami zmianami zapalnymi w narządach rodnych czy mięśniakami macicy. Przed zabiegiem kobieta często przyjmuje leki hormonalne zwiększające szanse na powodzenie leczenia. W momencie, w którym jeden z pęcherzyków ma 18 mm, a śluzówka macicy grubość min. 8 mm, kobieta dostaje hormon wywołujący owulację. Po jej nastąpieniu mężczyzna oddaje nasienie, które w laboratorium jest odpowiednio przygotowywane celem wyodrębnienia zdrowych plemników oraz pozbycia się ewentualnych bakterii. Za pomocą specjalnego cewnika, pod kontrola USG podaje się  plemniki  do wnętrza macicy – warto przy tym zaznaczyć, że zabieg jest bezbolesny, oraz że kobieta po jego przeprowadzeniu może zazwyczaj od razu wrócić do domu.

Wśród metod leczenia nie można pominąć zapłodnienia ozaustrojowego, czyli in vitro. Stosuje się je np. gdy kobieta ma niedrożne jajowody, gdy występują zaburzenia owulacji lub obniżona jest rezerwa jajnikowa, w ciężkich przypadkach policystycznych jajników lub znacznej endometriozy. Stosuje się ją także m.in. przy małej ruchliwości plemników, ich niewielkiej ilości lub sytuacji, w której nie mogą się one wydostać przez niedrożne nasieniowody. W ramach przygotowania ma miejsce kontrolowana stymulacja jajników, a następnie pobranie komórek jajowych (tzw. zabieg pick-up). W tym czasie mężczyzna oddaje nasienie, a laboratorium embriologiczne odpowiednio przygotowuje plemniki i komórki do zapłodnienia. Po ich połączeniu, zarodki są przez kilka dni inkubowane w odpowiednich warunkach, a następnie przenoszone do macicy (tzw. transfer, na ogół podaje się 1-2 zarodki).

Ponadto można wymienić chirurgiczne metody leczenia niepłodności. Terapia może także obejmować pozbycie się psychicznej blokady. Najlepiej w tej kwestii skorzystać z pomocy wykwalifikowanego personelu jednej z polskich klinik leczenia niepłodności.